Ομιλία Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στην επίκαιρη ερώτηση του Προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ
Αθήνα, 25 Ιουνίου 2010
Κύριε Τσίπρα, είναι εντυπωσιακή η προσπάθειά σας να ανακαλύψετε φαντάσματα εκεί όπου δεν υπάρχουν. Εντυπωσιακή η προσπάθειά σας, να πολιτεύεστε σπέρνοντας το φόβο παντού στον Ελληνικό λαό, την ανασφάλεια γύρω από την υποστήριξη της Ελλάδας, από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης.
Βεβαίως, είναι μια μάχη οπισθοφυλακών, διότι καταψηφίσατε τη συμμετοχή της Ελλάδας στο μηχανισμό αυτό, χωρίς βέβαια να μας εξηγήσετε ποτέ, το πώς συμβιβάζονται οι κοινωνικές σας ευαισθησίες, με το γεγονός ότι η χώρα όφειλε να συνεχίσει να καταβάλει και μισθούς και συντάξεις.
Δεν μας εξηγήσατε τι θα έπρεπε να κάνει η χώρα μας, που όφειλε στις 19 Μαΐου να αποπληρώσει δάνεια, ύψους 10 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αυτή ήταν η κατάσταση, δεν υπήρχαν άλλες δυνατότητες, αυτές ήταν οι επιλογές, κ. Τσίπρα, και το ξέρετε καλά. Έπρεπε μήπως να κηρύξουμε στάση πληρωμών, όπως εύχονταν οι ανά την υφήλιο κερδοσκόποι;
Αυτό ήθελαν, τη στάση πληρωμών από την Ελλάδα. Είχαν ποντάρει στη χρεοκοπία μας. Ξέρετε τι θα σήμαινε αυτό; Δεν θα πληρώναμε μισθούς, δεν θα πληρώναμε συντάξεις, θα είχε διαλυθεί το τραπεζικό μας σύστημα από τον πανικό του κόσμου. Σκεφθήκατε ποτέ πού θα βρισκόμασταν σήμερα κι αν θα μπορούσαμε ακόμα και να κάνουμε αυτή τη συζήτηση;
Καλές είναι οι ευαισθησίες, που επιδεικνύουμε σε φιλολογικές συζητήσεις, αλλά το μείζον για οποιαδήποτε κυβέρνηση, πολύ περισσότερο για μια προοδευτική κυβέρνηση, που θέλει να προστατεύσει, έστω με θυσίες, βασικά δικαιώματα, μισθούς και συντάξεις του Ελληνικού λαού, είναι να αποτρέψει τα χειρότερα.
Και αυτό κάναμε, δίνοντας βεβαίως και προοπτική, διότι δεν θα είχαμε προοπτική για πολλά χρόνια και δεκαετίες, εάν είχαμε χρεοκοπήσει. Εάν είχαμε χρεοκοπήσει, δεν θα μιλάγαμε για ένα πρόγραμμα διετίας ή τριετίας, θα μιλάγαμε για δεκαετίες, κ. Τσίπρα.
Αυτό αποτρέψαμε, δίνοντας έναν τιτάνιο αγώνα για να ανατρέψουμε ένα δυσμενές κλίμα εις βάρος της χώρας, να φτιάξουμε έναν μηχανισμό στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που δεν υπήρχε, για να μη μείνουμε μόνοι μας, απέναντι στους πιστωτές και τους κερδοσκόπους. Εκεί φθάσαμε. Και όπως ξέρετε πολύ καλά, παρότι δεν το αναγνωρίζετε, αυτό παραλάβαμε, δεν το φτιάξαμε εμείς. Δεν μας άρεσε αυτή η εξέλιξη.
Αλλά τώρα, δίνετε εσείς μία μάχη χαρακωμάτων, μεμψιμοιρώντας, χαμένοι στη μετάφραση των κειμένων του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης. Εκτεθήκατε και χθες, με τις κινδυνολογικές προσεγγίσεις σας και πάλι, με δήθεν διαφορές που ανακαλύψατε στη μετάφραση, διαφορές που αποδείχθηκαν τελικά ανύπαρκτες.
Συνεχίζετε σήμερα τη μεμψιμοιρία και μας εγκαλείτε για διατυπώσεις, που δεν κάνατε καν τον κόπο να προσπαθήσετε να καταλάβετε. Και έχετε αναγάγει τη «μνημονιο-λογία», σε είδος αντιπολιτευτικής γυμναστικής, σε μια ιδιότυπη προσπάθεια τρομοκράτησης βεβαίως των πολιτών αυτής της χώρας, σε σχέση με τις δανειακές συμβάσεις, το μνημόνιο και το πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής, που τα συνοδεύει.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Τίποτα δεν είναι μυστικό, τίποτα δεν είναι κρυφό, τίποτα δεν είναι παράδοξο, παράτυπο, ή αποτέλεσμα κάποιας συνωμοσίας σε βάρος της χώρας μας, των πολιτών και των συμφερόντων τους. Δηλαδή, αυτοί που μας δάνεισαν, συνωμοτούν απέναντι στην Ελλάδα; Οι λαοί των άλλων χωρών; Διότι οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών μάς έδωσαν τα δάνεια αυτά.
Όλα, μα όλα είναι γνωστά, αναρτημένα στο διαδίκτυο, όλα κατατέθηκαν στη Βουλή. Η σύμβαση που υπογράψαμε δεν είναι ένα περίεργο νομικό δημιούργημα αόρατων εχθρών της πατρίδας, που θέλουν να μας παγιδεύσουν. Είναι μία σύμβαση δανείου και, μάλιστα, μια σύμβαση δανείου ύψους 110 δισεκατομμυρίων ευρώ, η μεγαλύτερη που έγινε ποτέ στην ιστορία, όχι για την Ελλάδα, αλλά για όλο τον κόσμο.
Ένα δάνειο, που δίνεται από 15 χώρες της Ευρωζώνης, από χρήματα των πολιτών τους, και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με χρήματα των φορολογουμένων τους. Η σύμβαση αυτή υπήρξε αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης, συνεργασίας όλων των εμπλεκόμενων μερών, με τη συμμετοχή των καλύτερων Ελλήνων νομικών διεθνώς και, φυσικά, πήρε τη γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, που επισυνάπτεται σε σχετικά έγγραφα τα οποία κατατέθηκαν στη Βουλή.
Η σύμβαση δανειοδότησης της Ελλάδας επιχειρεί να εξασφαλίσει όλα τα μέρη, όπως κάθε άλλη σύμβαση δανείου. Και όταν λέμε «όλα τα μέρη», εννοούμε και την Ελλάδα. Επιπλέον, τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης που χορηγούν τα χρήματα, έχουν υπογράψει μεταξύ τους σύμβαση, για να ορίσουν τη μεταξύ τους σχέση και, φυσικά, να εξασφαλίσουν ότι ο μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας δεν θα τεθεί σε κίνδυνο, σε περίπτωση που μία χώρα βρεθεί σε αδυναμία να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτήν.
Δηλαδή, αναφέρεστε κ. Τσίπρα σε συγκεκριμένα άρθρα της σύμβασης. Πράγματι, λοιπόν, σύμφωνα με τα άρθρα 2.3, 2.4, 2.5 και 13 της 8ης Μαΐου του 2010, της σύμβασης δανειακής διευκόλυνσης, ούτε η Ελλάδα, ούτε οι δανειστές επιτρέπεται να εκχωρήσουν ή να μεταβιβάσουν οποιαδήποτε από τα δικαιώματα ή τις υποχρεώσεις τους, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συναίνεση όλων των δανειστών.
Τα άρθρα 2.4 και 2.5 διασφαλίζουν τα συμφέροντα της Ελλάδας, γιατί δίνουν τη δυνατότητα, σε περίπτωση που κάποιο από τα μέλη της Ευρωζώνης, που είναι δανειστές, αντιμετωπίσει δυσκολίες στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών του – και φυσικά, διασφαλίζουν και τα δικαιώματα του μέλους αυτού – να μπορεί να εκχωρήσει αυτή τη δυνατότητα σε άλλο δανειστή κράτος-μέλος της Ευρωζώνης, ώστε να εκτελεστεί αυτή η δανειακή σύμβαση, να εκταμιευθεί η δόση, να μην συναντήσει εμπόδια και αυτά να είναι εξασφαλισμένα.
Αυτό είναι προς όφελός μας, κ. Τσίπρα. Είναι προς όφελός μας. Παίρνω παράδειγμα – θα έχετε διαβάσει, να μην αναφέρω τις χώρες όπου συζητιέται – την Αμερική, όπου με ρώτησαν Μέσα Ενημέρωσης ακόμα και εκεί, «θα μας ξεπληρώσετε;». Υπήρχε ένα κίνημα, που δεν οδήγησε πουθενά, «να μην δώσουμε δάνεια στην Ελλάδα», αλλά και μικρότερες χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν πει, «μα, γιατί να δώσουμε στην Ελλάδα;» και τα λοιπά.
Εάν μία χώρα αδυνατούσε για κάποιο λόγο να δώσει, αυτό θα μπορούσε να το αναλάβει μια άλλη χώρα, ώστε να μην χαθεί η δόση, το δανειακό βοήθημα προς τη χώρα, την Ελλάδα. Άρα, είναι προς το συμφέρον μας.
Το άρθρο 8.4 της συμφωνίας μεταξύ των πιστωτών επιβάλλει τη συγκατάθεση, όχι μόνο όλων των δανειστών, αλλά και της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τη δυνατότητα εκχώρησης των απαιτήσεων των δανειστών. Αποτελεί ασφαλιστική δικλείδα, όχι μόνο για τη μη εκχώρηση δικαιωμάτων των δανειστών σε μη αρχικό δανειστή, αλλά και την εκπλήρωση των υποχρεώσεων των δανειστών, σε περίπτωση αδυναμίας.
Άρα, λοιπόν, οι κίνδυνοι που διαβλέπετε, να μεταφερθεί το χρέος σε κάποιον τρίτο, εκτός Ευρωζώνης, είναι ανύπαρκτοι. Το μόνο που διασφαλίζεται είναι η δέσμευση των εταίρων μας, για τον πλήρη και αποτελεσματικό τρόπο εκτέλεσης των υποχρεώσεών τους. Οι όροι αυτοί δεν είναι αποτέλεσμα καμιάς συνωμοσίας, αλλά αποτυπώνουν την αγωνία, την πραγματική αγωνία, να μην υπάρξουν εμπόδια στην εκτέλεση της σύμβασης. Μην ξεχνάτε ότι, 18 του μηνός πήραμε το δάνειο, και 19 του μηνός έπρεπε να αποπληρώσουμε άλλο δάνειο.
Ως προς το γιατί δεν παρέχεται και σε εμάς αντίστοιχη δυνατότητα εκχώρησης, ειλικρινά, δυσκολεύομαι να αντιληφθώ τον συλλογισμό σας – γιατί δεν εκχωρούμε εμείς δάνειο. Εμείς δεν δανείζουμε, μας δανείζουν. Κατά συνέπεια, δεν έχουμε απαιτήσεις να εκχωρήσουμε σε τρίτους, αλλά μόνον χρέη.
Αν κάποιος θέλει να πάρει τα χρέη μας, ευχαρίστως, ας έρθει να πάρει τα χρέη μας, δεν μας εμποδίζει κανένας να τα δώσουμε. Βρέστε κάποιον, κ. Τσίπρα, να του τα δώσουμε τα χρέη μας! Αλλά μας κατηγορείτε ότι δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Υπάρχει αυτή η δυνατότητα, αν θέλουμε, αλλά κανένας δεν νομίζω να έρθει, με αυτή την πολύ-πολύ φιλανθρωπική, αν θέλετε, διάθεση.
Ως προς τη δυνατότητα κατάσχεσης, με το άρθρο 14.5 της σύμβασης δανειακής διευκόλυνσης, ορίζεται ότι η Ελλάδα παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει, σε σχέση με την άσκηση αγωγής, κατάσχεση και εκτέλεση κατά των περιουσιακών τους στοιχείων, στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος.
Η ρήτρα αυτή της δανειακής σύμβασης, κ. Τσίπρα, δεν είναι καινούργια. Είναι η συνήθης ρήτρα, σε όλες τις δανειακές συμβάσεις που έχει συνάψει μέχρι σήμερα το Ελληνικό Δημόσιο, και που θα συνάψει και στο μέλλον.
Να σας θυμίσω ότι δεν είναι η πρώτη φορά, κ. Τσίπρα, που δανείζεται η χώρα μας. Να θυμίσω επίσης ότι το ύψος των δανείων της χώρας μας είναι περίπου 300 δισεκατομμύρια ευρώ, δάνεια που υπάρχουν και που, για να μπορούμε να τα ξεπληρώνουμε στο μέλλον, καταφύγαμε σε αυτό το μηχανισμό και εφαρμόζουμε αυτό το πρόγραμμα για τη διάσωση και ανάταξη της οικονομίας.
Η Ελλάδα, όπως όλες οι αναπτυγμένες χώρες, επιτρέπει την εκτέλεση επί της ιδιωτικής περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου, όπως έχει υποχρέωση από τη Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και από το τρίτο εδάφιο της παραγράφου 4 του άρθρου 94 του Συντάγματος.
Να πούμε καθαρά: η Ελληνική Δημοκρατία έχει συμβληθεί, όχι κυριαρχικά, ως imperium, αλλά ιδιωτικά, ως fiscus, αυτή είναι η νομική διατύπωση. Κατά συνέπεια, με τη δανειακή σύμβαση, το Ελληνικό Δημόσιο δεν παραιτείται από καμία ασυλία του, σε σχέση με κατάσχεση της ιδιωτικής του περιουσίας, για τον απλούστατο λόγο ότι, τέτοια ασυλία δεν υπάρχει, όχι μόνον έναντι των δανειστών της συγκεκριμένης δανειακής σύμβασης, αλλά και έναντι οποιουδήποτε φυσικού ή και νομικού προσώπου.
Και φυσικά, πρόκειται μόνο για την ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, και όχι για την περιουσία που έχει ταχθεί για την εξυπηρέτηση δημόσιου σκοπού, και δεν κατάσχεται, σύμφωνα με διατάξεις του αναγκαστικού δικαίου.
Συνεπώς, δεν πρόκειται να κατασχεθούν, όπως κατά καιρούς ακούγεται, ή να εκποιηθούν, ούτε ο Παρθενώνας, ούτε οι αιγιαλοί, ούτε παραλίες, ούτε νοσοκομεία, ούτε σχολεία, ούτε δημόσια κτίρια. Όχι μόνο γιατί δεν είναι αυτό το περιεχόμενο της σύμβασης, που παραπλανητικά και κινδυνολογώντας ερμηνεύετε, αλλά κυρίως γιατί η Ελλάδα αυτή τη φορά δεν θα αποτύχει.
Η Ελλάδα, που σήμερα αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη πρόκληση στην πρόσφατη ιστορία της, που βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού, η Ελλάδα σήμερα θα πετύχει. Θα πετύχει, όχι μόνο στο να αντιμετωπίσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, παλιές και νέες, ως αξιόπιστος συναλλασσόμενος στις αγορές, αλλά θα εκμεταλλευτεί την ευκαιρία αυτή και για να αλλάξει τον τόπο.
Να αλλάξει τον τόπο, ώστε να μην έχουμε ποτέ πια τέτοιες απειλές και, βεβαίως, να φτιάξουμε μια χώρα ανάπτυξης, Δικαίου, πράσινης πορείας, ανταγωνιστικότητας και ανθρωπιάς.
Ευχαριστώ πολύ.
ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
Δεν ξέρω ποιος θα πρέπει να μιλάει για την εμπιστοσύνη της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας κ. Τσίπρα, αλλά θα σας επαναλάβω μερικά πράγματα, γιατί προφανώς δεν τα ακούτε. Έχετε μια ομιλία, την διαβάζετε, άσχετα από το τι συζητάμε – αυτός δεν είναι διάλογος.
Κατανοώ τις επαναλαμβανόμενες θέσεις σας, το φόβο που θέλετε να δημιουργήσετε, οπότε να το ακούσετε μια δεύτερη φορά, και ίσως να καταλάβετε μερικά πράγματα σε ό,τι αφορά το Μνημόνιο.
Άρθρο 4 του Ν. 3068/2002 ορίζει, η αναγκαστική εκτέλεση, για να ικανοποιηθεί χρηματική απαίτηση κατά του Δημοσίου, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των λοιπών Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, γίνεται με κατάσχεση της ιδιωτικής περιουσίας αυτών. Αυτός είναι ελληνικός νόμος, δεν είναι ξένος νόμος, κ. Τσίπρα.
Αποκλείεται η κατάσχεση απαιτήσεων, που πηγάζουν από έννομη σχέση δημοσίου δικαίου απαιτήσεων, χρηματικού ή μη αντικειμένου, το οποίο έχει ταχθεί για την άμεση εξυπηρέτηση ειδικού δημοσίου σκοπού.
Άρα, κ. Τσίπρα, αυτά είναι θέματα μιας ευνομούμενης Πολιτείας, που εξασφαλίζει – το Ελληνικό Δίκαιο, κ. Τσίπρα, να ακούτε – στους δανειστές τα δικαιώματά τους. Και θέλω να σας πω, εάν δεν είχαμε πάρει το δάνειο από την Ευρωπαϊκή Ένωση – είχαμε όμως δάνεια να αποπληρώσουμε – εάν δεν είχαμε πάρει το δάνειο του μηχανισμού στήριξης, τότε τι θα γινόταν;
Τότε, θα έρχονταν, κ. Τσίπρα, και θα ζητούσαν τις περιουσίες, για τις οποίες σήμερα εσείς κόπτεστε.
Εμείς καταφέραμε να σώσουμε τις περιουσίες της χώρας μας και του Δημοσίου, με το δάνειο που πήραμε. Το καταλαβαίνετε, πολύ απλά;
Άρα, αφήστε τις φιλολογικές κουβέντες. Χαίρομαι βεβαίως που ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πιο αξιόπιστο τον ξένο Τύπο, που μας λοιδορεί τους τελευταίους μήνες. Για τα νησιά, βεβαίως, έχω απαντήσει όχι μόνο εδώ, αλλά στην Γερμανία, ενώπιον της κυρίας Μέρκελ, σε Γερμανούς δημοσιογράφους – διαβάστε την απάντησή μου.
Σε ό,τι αφορά το ύψος των επιτοκίων, πράγματι, αυτά τα δάνεια που μας δίνουν έχουν ένα επιτόκιο. Μακάρι να ήταν ακόμα χαμηλότερο, αλλά αυτό είναι το επιτόκιο. Να ξέρετε, όμως, ότι είχαμε το δίλημμα να δανειστούμε στις αγορές με διπλάσιο επιτόκιο, ή καθόλου. Χθες, η Πορτογαλία δανείστηκε στις αγορές με υψηλότερο επιτόκιο, από το δάνειο που παίρνουμε σήμερα εμείς. Εμείς είμαστε πιο προστατευμένοι αυτή τη στιγμή από άλλες χώρες, και αυτό είναι έργο δικό μας, κ. Τσίπρα.
Αφήστε, λοιπόν, την κινδυνολογία, που δεν ταιριάζει σε μια προοδευτική – όπως θέλετε να λέγεστε – παράταξη, και την συνειδητή καλλιέργεια φόβου.
Εμείς δεν καλλιεργούμε τον φόβο, μιλάμε ειλικρινά στον Ελληνικό λαό, για να ξέρει ακριβώς τις συνέπειες των καταστροφικών πολιτικών του παρελθόντος, αλλά και την εργώδη προσπάθεια που κάνουμε, με τις θυσίες – πράγματι – τις δικές του, για την ανόρθωση του τόπου. Και θα τα καταφέρουμε.
Πάμε στο σωστό δρόμο και έχουμε ακόμα μεγάλες προκλήσεις και αλλαγές να κάνουμε. Θα τις κάνουμε και ο τόπος θα πάει μπροστά.
Ευχαριστώ πολύ.
